Uyanış

Varlığından emin olduğum ama ne zaman oluştuğunu bilmediğim iki gerçek var hayatımda. Bir zaman geldi, yüreğim kabuk bağladı, katılaştı… Ve bir zaman geldi, ben dua etmeyi bıraktım. Bunlara ne sebep oldu, birbirleriyle bağlantıları var mı hiç bilmiyorum ama içten içe kendime şaşırıyor ve acıyorum. Bu hayatta bana üzücü gelen olaylara dayanma gücüm mü azaldı da daha katı birisi olmayı seçtim... Kabuk bağlarsam daha mı korunmalı olurum dedim acaba? Dualarımın bir işe yaramadığını mı düşündüm de Tanrı’dan uzaklaştım… Kendimde çok güçlü bir inanç var diye bilirdim; peki neden Tanrı’yla en son konuştuğum günü hatırlamıyorum bile?! Dostumla konuşurum gibi konuşurdum halbuki O'nunla... Tek bildiğim eski beni daha çok severdim... O çok daha derin acı çekerdi, çok daha fazla ağlardı ama çok daha içten umut beslerdi, çok daha beyaz duygulara sahipti... Eski ben olmak daha zordu ama yeni ben olmak.... ben olmamak demek.