Surrendering to contradictions

I once wrote... "Resistance has never been a part of my feelings about travelling, until I was doomed big time by my ill fate."

And now I write... "I once again have to surrender to my ill fate of infatuating contradictions."

I will look at you and you will not see me...
I will cry inside and you will not hear me...
I am yours and you are always hers...
You are my dream and my curse...

Dibe doğru...

Acısını gülerek yaşayan insanların sustuğu andan korkarım... O an ki artık hiçbir çaba kalmamıştır, umut kalmamıştır, güç kalmamıştır. Su üstünde kalmak için uğraş kalmamıştır. Çaresiz bir kabulleniş, ağır bir yenilgi ile hissizleşir insan. Uzatılan elleri tutmaz artık, sulara gömülmek daha kolay gelir... İşte o an yüreğim parçalanır, ben de susarım.

Kuşku

Sus!

Eksik

Hey sen! İçimdeki boşluğun sahibi, doldur beni! Senden başka hiçbir parça yapbozumu tamamlayamaz...

Dene-me, yanıl-ma...

Hayat ne basit olurdu, hayalsiz, amaçsız. Ne konuyorsa önüne yiyerek, ne geliyorsa başına susarak... asalakça, salakça. Ama kim koydu bu ruhu benim içime, ateş gibi, kan gibi, yanmak için tutuşur gibi. Hayallerime ulaşmak için her yolu denerken, parçalanan dizlerimin üstünde yeniden yeniden umut dilenirken soruyorum... denemezsem yanılmam belki, ama denemezsem yaşar mıyım?