Dene-me, yanıl-ma...

Hayat ne basit olurdu, hayalsiz, amaçsız. Ne konuyorsa önüne yiyerek, ne geliyorsa başına susarak... asalakça, salakça. Ama kim koydu bu ruhu benim içime, ateş gibi, kan gibi, yanmak için tutuşur gibi. Hayallerime ulaşmak için her yolu denerken, parçalanan dizlerimin üstünde yeniden yeniden umut dilenirken soruyorum... denemezsem yanılmam belki, ama denemezsem yaşar mıyım?